Β2 ΓΕΛ ΠΥΛΗΣ: ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

ΤΡΟΧΑΙΑ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ

Τα Χριστούγεννα είναι μια γιορτή που οι άνθρωποι έρχονται πιο κοντά μεταξύ τους, γίνονται πιο γενναιόδωροι και κάνουν ποικίλες δραστηριότητες, ξεφεύγοντας έτσι από την μονοτονία της καθημερινότητάς τους.
Όμως η γιορτή αυτή έχει συνδεθεί με διάφορες αρνητικές παραμέτρους, συνήθειες ολέθριες για το πνεύμα και την ψυχή, που αλλοιώνουν την ουσία των Χριστουγέννων και το αίσθημα ενότητας και αλληλεγγύης. Συνήθειες αυτού του είδους καθίστανται η χαρτοπαιξία, η υπέρμετρη κατανάλωση αλκοολούχων ποτών και μια αλαζονική στάση μερικών πολιτών απέναντι στο νόμο και τις αρχές.

Δεν θα επιμείνουμε ιδιαίτερα στην χαρτοπαιξία που αποτελεί ένα πάθος των ανθρώπων και όντας πολύ επιρρεπείς εθίζονται σ’ αυτό και τα μόνα συναισθήματα τα οποία δημιουργούνται είναι η αντιζηλία, η καχυποψία και το μίσος τα οποία απωθούν την ομόνοια που χαρακτηρίζει τα Χριστούγεννα. Θα σταθούμε όμως στην οινοποσία- και γενικότερα τις αλκοολούχες καταχρήσεις- και στην παράβλεψη των νόμων.
Καθώς καταγόμαστε από χωριά της επαρχίας, γνωρίζουμε πως κατά την περίοδο των γιορτών συγγενείς και φίλοι από τα μεγάλα αστικά κέντρα αποδημούν και καταφεύγουν σε μικρότερες πόλεις για να επισκεφτούν πρόσωπα αγαπητά με τα οποία επιθυμούν να περάσουν τις γιορτές τους. Με τον ίδιο τρόπο βλέπουμε και εμείς φίλους μας από την πρωτεύουσα ή και άλλα μέρη της Ελλάδος οι οποίοι δίνουν μια ιδιαίτερη χροιά στις γιορτές. Αυτοί λοιπόν αποτελούν το εφαλτήριο για την εκκίνηση του ξεφαντώματος. Τότε αρχίζει η αλόγιστη χρήση οινοπνευματωδών, τα ξενύχτια, η σπατάλη χρημάτων για ανούσια ‘θεάματα’. Και φυσικά δεν φταίνε τα παιδία που ήρθαν για αυτές τις λίγες μέρες στο ‘χωριό’, αλλά εμείς που προσπαθούμε δίχως λόγω να προκαλέσουμε εντυπώσεις-κατάλοιπο ίσως παλαιότερων εποχών.
Θα αναρωτηθεί λοιπόν κανείς σε αυτό το σημείο πέρα από την αναφορά που έγινε για το αλκοόλ, τι απέγιναν οι παραβλέψεις του νόμου ή μάλλον καλύτερα τι ακριβώς εννοήθηκε με αυτές;

Αφορμή για τη δημιουργία αυτού του άρθρου αποτέλεσε ένα συμβάν που βιώσαμε τέσσερεις φίλοι μου και εγώ πριν δύο μέρες. Αφότου είχαμε καταναλώσει αρκετό αλκοόλ ακούστηκε μια ιδέα, να πάμε με το αμάξι ενός παιδιού βόλτα, χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Μέσα στην μέθη και την θέρμη της παρέας μαζευτήκαμε μια παρέα πέντε ατόμων να ξεκινήσουμε. Περιττό να παραθέσουμε εδώ πως και ο ίδιος ο οδηγός ήταν λιγάκι μεθυσμένος και πως η παρέα αποτελούνταν από ανήλικους.
Ξεκινήσαμε με γέλιο και με κέφι και καθώς όλοι μας μαγευόμαστε από την ταχύτητα ταξιδεύαμε με εκατόν τριάντα χιλιόμετρα την ώρα σε έναν περιφερειακό ο οποίος συνήθως ήταν άδειος. Ναι…συνήθως. Καθώς ο δείκτης του κοντέρ ανέβαινε με γεωμετρική πρόοδο και εμείς ξεφαντώναμε ακόμη περισσότερο βλέπουμε με την άκρη του ματιού μας τα φώτα ενός οχήματος να κινείται επίσης ταχύτατα προς το μέρος μας από έναν παράπλευρο δρόμο του περιφερειακού. Νιώσαμε το χρόνο να παγώνει και οι καρδιακοί παλμοί να έχουν φτάσει σε ένα υπέρτατο σημείο. Με μια κραυγή συντονισμένη, λες και γνωρίζαμε το τι θα συμβεί καιρό πριν, προστάξαμε να σταματήσει. Ευτυχώς που ο οδηγός μας το είχε παρατηρήσει και ο ίδιος και σταμάτησε απότομα, ενώ το άλλο αμάξι έγδερνε τον μπροστινό προφυλακτήρα δημιουργώντας έναν εκωφαντικό θόρυβο.
Οι παλμοί μας κατέρχονταν όσο περνούσαν αυτά τα αιώνια δευτερόλεπτα από την ζωή μας και καταλαβαίναμε πως είμαστε ακόμη ζωντανοί. Το άλλο αμάξι το οδηγούσε ένας επίσης φίλος μας οπότε το συμβάν δεν πήρε ανάλογες διαστάσεις και η βλάβη του αυτοκινήτου ήταν εύκολα αντιστρεπτή.
Έπειτα από αυτή την εμπειρία αισθάνομαι πολύ χαρούμενος που ζω και μπορώ και αρθρογραφώ όμως δεν γνωρίζω εάν πραγματικά χαίρομαι που το έζησα αυτό. Μερικοί από τους φίλους μου ξέσπασαν σε γέλια όταν είδαν πως στην ουσία δεν συνέβη τίποτα και ξετρελάθηκαν με την εμπειρία. Οι άλλοι απλώς αποσιώπησαν και ήταν έντονα προβληματισμένοι. Ποιανών άραγε η κρίση καθίσταται πιο σωστή;
Θεωρώ πως δεν υπάρχει απάντηση σε αυτό το ερώτημα και πως η απάντηση δίνεται ανάλογα με τα βιώματα του καθενός, τις αξίες και τα ιδανικά του. Καταλήγοντας θα παρατεθούν δυο γνωμικά που ταιριάζουν στο θέμα και ο καθένας ας κρατήσει όποιο επιθυμεί, εύχομαι όμως όποιο πρότυπο ζωής και αν ακολουθεί κανείς να μην βρεθεί αντιμέτωπος με όμοιες και χειρότερες δύσκολες καταστάσεις όπως αυτή.

_LIVE HARD-DIE YOUNG(συνώνυμο του δικού μας ΖΗΣΕ ΣΤΑ ΑΚΡΑ)

ΠΑΝ ΜΕΤΡΟΝ ΑΡΙΣΤΟΝ